اعلام خبر مزبور در حقیقت تایید اطلاعات محرمانه و لو رفته ای بود که توسُط رسانه های خارجی در اواخر سال گُذشته (شمسی) مُنتشر گردید و از نصب 300 سانتریفیوژ پیشرفته و جدید آگاهی می داد. ویژگی این دستگاه ها، سُرعت بیشتر در تولید اورانیوم غنی شُده و همچنین - آنگونه که یک "کارشناس مسایل هسته ای" در روزنامه کیهان می گوید -،"کوچک شُدن اساسی تاسیسات غنی سازی" می باشد.

اگر چه آژانس بین المللی انرژی اتُمی پیرامون توانایی بهره برداری موفقیت آمیز جمهوری اسلامی از این سانتریفیوژها تردید دارد اما توجُه به کارکردی که رژیم مُلاها از آنها انتظار می کشد و بدان سو در حرکت است، جای تردید پیرامون شتاب بخشیدن رژیم مُلاها به کوششهای خود برای دستیابی به جنگ افزار هسته ای و اندیشیدن تدابیری برای ساده کردن پخش و اختفای تاسیسات لازم برای این هدف را از میان می برد.

به نظر می رسد جمهوری اسلامی قصد کرده است حتی به بهای یک درگیری نظامی، با الهام گرفتن از تجربه کُره شُمالی، طرفهای خارجی را با عمل انجام شُده و نمایش بُمب نجات بخش خود مُواجه دهد. این در حالی است که تحرُکات "نظام" آقای خامنه ای و شُرکا زیر ذره بین به مراتب دُرُشت خوان تری از رژیم آقای کیم جونگ ایل قرار دارد و همزمان تاثیرات ژووپولیتیک بُمب اتُمی این دوقلوها را به سختی می توان با یکدیگر مُقایسه پذیر دانست.